Chet Baker - Like Someone In Love

Mostrando entradas con la etiqueta Celso Emilio Ferreiro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Celso Emilio Ferreiro. Mostrar todas las entradas

martes, 9 de enero de 2018

El reino - Celso Emilio Ferreiro - España


O reino

No tempo aquil
cando os animales falaban,
decir libertá non era triste,
decir verdá era coma un río,
decir amor,
decir amigo,
era igual que nomear a primavera.
Ninguén sabía dos aldraxes.
Cando os animales falaban
os homes cantaban nos solpores
pombas de luz e xílgaros de soños.
Decir teu e meu non se entendía,
decir espada estaba prohibido,
decir prisión somente era unha verba
sin senso, un aire que mancaba
o corazón da xente.
¿Cando,
cando se perdeu,
iste gran Reino?


El reino

Por aquel tiempo
cuando los animales hablaban,
decir libertad no era triste,
decir verdad era como un río,
decir amor,
decir amigo,
era igual que nombrar la primavera.
Nadie sabia de calumnias.
Cuando los animales hablaban
los hombres cantaban a la puesta de sol
palomas de luz y jilgueros de sueños.
Decir tuyo o mio no se entendía,
decir espada estaba prohibido,
decir prisión era solo una palabra
sin sentido, un aire que menguaba
el corazón de la gente.
¿Cuando,
cuando se perdió,
este gran reino?
De Longa noite de pedra, 1962

martes, 11 de septiembre de 2012

Longa noite de pedra / Larga noche de piedra - Celso Emilio Ferreiro - España

Fotografía de Nicolás de Lekuona
No meio do caminho tinha una pedra
tinha una pedra no meio do caminho
tinha una pedra
no meio do caminho tinha una pedra.

(Carlos Drummond de Andrade)

LONGA NOITE DE PEDRA

O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.


LARGA NOCHE DE PIEDRA

El techo es de piedra.
De piedra son los muros
y las tinieblas.
De piedra el suelo
y las rejas.
Las puertas,
las cadenas,
el aire.
las ventanas,
las miradas,
son de piedra.
Los corazones de los hombres
que a lo lejos esperan,
hechos están
también
de piedra.
Y yo, muriendo
en esta larga noche
de piedra.

Versión de Basilio Losada