Chet Baker - Like Someone In Love

Mostrando entradas con la etiqueta Poesía galaico-portuguesa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Poesía galaico-portuguesa. Mostrar todas las entradas

viernes, 5 de enero de 2018

Poesía galaico-potuguesa/ 6 - Cantiga de amigo - Pero Meogo - España


Digades, filha, mya filha velida

Digades, filha, mya filha velida,
porque tardastes na fontana fria.
               Os amores ey.

Digades, filha, mya filha louçana,
porque tardastes na fria fontana.
               Os amores ey.

Tardey, mya madre, na fontana fria;
cervos do monte a augua volvian.
               Os amores ey.

Tardey, mya madre, na fria fontana;
cervos do monte volvian a augua.
               Os amores ey.

Mentir, mya filha, mentir por amigo!
Nunca vi cervo que volvess'o rio.
               Os amores ey.

Mentir, mya filha, mentir por amado!
Nunca vi cervo que volvess'o alto.
               Os amores ey.


Dime, mi linda, mi linda hija mía

Dime, mi linda, mi linda hija mía:
¿Por qué tardaste en la fontana fría?
               Los amores he.

Dime, hija mía, mi hija lozana:
¿Por qué tardaste en la fría fontana?
               Los amores he.

Tardé yo, madre, en la fontana fría.
Ciervos del monte al agua volvían.
               Los amores he.

Tardé yo, madre, en la fría fontana.
Ciervos del monte volvían al agua.
               Los amores he.

Hija, mentir, mentir por amigo.
Nunca vi ciervo que volviese al río.
               Los amores he.

Hija, mentir, mentir por amado.
Nunca vi ciervo que volviese a un alto.
               Los amores he.
Traducción de Jorge Guillén
Digades, filha, mya filha velida

domingo, 27 de enero de 2013

Poesía galaico-portuguesa/ 5 - Cantigas de amigo - Martin Codax - España


MARTIN CODAX
(... 1250 - 1270 ...)

QUANTAS sabedes amar amigo
treides comig' a lo mar de Vigo:
    E banhar-nos-emos nas ondas!

Quantas sabedes amar amado
treides comig' a lo mar levado:
    E banhar-nos-emos nas ondas!

Treides comig' a la mar de Vigo
e veeremo' lo meu amigo:
    E banhar-nos-emos nas ondas!

Treides comig' a lo mar lavado
e veeremo' lo meu amado:
    E banhar-nos-emos nas ondas!

***

AY ONDAS, que eu vin veer,
se me saberedes dizer
    porque tarda meu amigo
        sen min?

Ay ondas, que eu vin mirar,
se me saberedes contar
    porque tarda meu amigo
        sen min?


MARTIN CODAX
( ... 1250 - 1270 ...)

CUANTAS sabéis amar a amigo
venid conmigo al mar de Vigo:
    ¡Y nos bañaremos en las olas!

Cuantas sabéis amar a amado
venid conmigo al mar agitado:
    ¡Y nos bañaremos en las olas!

Venid conmigo al mar de Vigo
y veremos a mi amigo:
    ¡Y nos bañaremos en las olas!

Venid conmigo al mar agitado
y veremos a mi amado:
    ¡Y nos bañaremos en las olas!

***

¡AY, OLAS, que vine a ver!
¿no me sabríais decir
    por qué tarda mi amigo
        sin mí?

¡Ay, olas, que vine a mirar!
¿no me sabríais contar
    por qué tarda mi amigo
        sin mí?
Versiones de Carlos Alvar, Santiago Gutiérrez García y Jenaro Talens
Martin Codax - Mia irmana fremosa

Hermosa hermana mía,
vente conmigo a la iglesia de Vigo,
  que está el mar crecido.
     Y miraremos las olas.

Hermosa hermana mía,
vente de buen grado a la iglesia de Vigo,
  donde está el mar airado.
     Y miraremos las olas.

A la iglesia de Vigo,
donde está el mar crecido,
  y allí vendrá, madre mía, mi amado.
     Y miraremos las olas.  

lunes, 21 de enero de 2013

Poesía galaico-portuguesa/ 4 - Cantigas de escarnio y maldecir - Alfonso X el Sabio - España


ALFONSO X EL SABIO
(1221- rei 1252-1284)

PERO da Ponte, pare-vos en mal
per ante o Demo do fogo infernal,
por que con Deus, o padre spirital,
minguar quisestes, mal per descreestes.
E ben vej' ora que tobar vos fal,
pois vós tan louca razon cometestes.

E pois razon atan descomunal
fostes filhar, e que tan pouco val,
pesar-mi-á en, se vos pois a ben sal
ante o Diaboo, a que obedecestes.
E ben vej' ora que tobar vos fal,
pois vós tan louca razon cometestes.

Vós non trobades come proençal,
mais come Bernaldo de Bonaval;
por ende non é trobar natural,
pois que o del e do Dem' aprendestes.
E ben vej' ora que tobar vos fal,
pois vós tan louca razon cometestes.

E poren, Don Pedr', en Vila Real,
en mao ponto vós tanto bevestes.

***

O QUE foi passar a serra
e non quis servir a terra,
é ora, entrant'a guerra;
        que faroneja?
Pois el agora tan muito erra,
              maldito seja!

O que levou os dinheiros
e non troux' os cavaleiros,
é por non ir nos primeiros
        que faroneja?
Pois que ven cõnos prestumeiros.
              maldito seja!

O que filhou gran soldada
e nunca fez cavalgada,
é por non ir a Granada
        que faroneja?
Se é ric'omen ou á mesnada,
              maldito seja!

O que meteu na taleiga
pouc' aver e muita meiga,
é por non entrar na Veiga
        que faroneja?
Pois chus mole é que manteiga
              maldito seja!


ALFONSO X EL SABIO
(1221 - rey 1252-1284)

PERO da Ponte, ojalá se os convierta en mal
ante el Demonio del fuego infernal
pues que con Dios, padre espiritual,
Faltar quisisteis, cayendo en la impiedad.
Veo ahora que os faltan motivos de canción
pues que emprendisteis tan loca razón.

Ya que razón tan descomunal
y que tan poco vale, emprendisteis,
me pesará que os salga bien
ante el Diablo, a quien obedecisteis.
Veo ahora que os faltan motivos de canción
pues que emprendisteis tan loca razón.

Vos no trováis como un provenzal
sino como Bernal de Bonaval;
y eso no es trovar natural
pues lo aprendisteis del Demonio.
Veo ahora que os faltan motivos de canción
pues que emprendisteis tan loca razón.

Y por ello, don Pedro, en mal momento
tanto bebisteis en Villa Real.

***

EL QUE pasó la sierra
y no quiso servir a su tierra,
ahora, a la vuelta de la guerra,
        ¿de qué fanfarronea?
Pues ya que tanto yerra,
              ¡maldito sea!

El que se llevó los dineros
y no trajo los caballeros
por no ir entre los primeros,
        ¿de qué fanfarronea?
Ya que vino con los postreros,
              ¡maldito sea!

El que consiguió una gran soldada
y no hizo la cabalgada
para no ir a Granada
        ¿de qué fanfarronea?
Si es rico o tiene mesnada,
              ¡maldito sea!

El que en el talego echando
mentiras y poco haber
nunca en la Vega está entrando,
        ¿de qué fanfarronea?
Pues más que manteca es blando,
              ¡maldito sea!
Versiones de Carlos Alvar, Santiago Gutiérrez García y Jenaro Talens
Cantiga 371 - La Mujer Naufraga
Grupo De Música Antigua - Eduardo Paniagua

miércoles, 9 de enero de 2013

Poesía galaico-portuguesa/ 3 - Cantigas de amigo - Varios - Portugal-España


PEDR'EANES SOLAZ
(Primeira metade do século XIII)

EU, VELIDA, non dormia,
lelia doura,
e meu amigo venia,
edoi lelia doura!

Non dormia e cuidava,
lelia doura,
e meu amigo chegava,
edoi lelia doura!

O meu amigo venia,
lelia doura,
e d'amor tan ben dizia,
edoi lelia doura!

O meu amigo chegava,
lelia doura,
e d'amor tan ben cantava,
edoi lelia doura!

Muito desejei amigo,
lelia doura,
que vós tevesse comigo,
edoi lelia doura!

Muito desejei amado,
lelia doura,
que vós tevesse ao meu lado,
edoi lelia doura!

Leli, leli, par Deus, leli,
lelia doura,
ben sei eu quen non diz leli,
edoi lelia doura!

Ben sei eu quen non diz leli,
lelia doura,
demo x'é quen non diz lelia,
edoi lelia doura!

PEDR'EANES SOLAZ
(Primera mitad del siglo XIII)

YO, HERMOSA, no dormía
lelia doura,
y mi amigo venía,
¡edoi lelia doura!

No dormía y me preocupaba
lelia doura,
y mi amigo llegaba,
¡edoi lelia doura!

Y mi amigo venía
lelia doura,
y de amor tan bien decía
¡edoi lelia doura!

Y mi amigo llegaba,
lelia doura,
y de amor tan bien cantaba
¡edoi lelia doura!

Mucho he deseado, amigo,
lelia doura
teneros conmigo
¡edoi lelia doura!

Mucho he deseado, amado,
lelia doura,
teneros a mi lado,
¡edoi lelia doura!

Lely, lely, por Dios, lely,
lelia doura,
bien sé yo quién no dice lely,
¡edoi lelia doura!

Bien sé yo quién no dice lely,
lelia doura,
al diablo con quien no dice lelia,
¡edoi lelia doura!


GONÇAL'EANES DO VINHAL
(... 1243 - 1285 ...)

SEI eu, donas, que deitad'é d'aqui
do reino já meu amigu'e non sei
como lhi vai, mais quer'ir a el-Rei,
chorar-lh'ei muito e direi lh'assi:
por Deus, senhor, que vos tan bon rei fez,
perdoad'a meu amigu'esta vez.

Porque o amo tan de coraçon,
como nunc'amou amigo molher,
irei ali u el-Rei estever,
chorando dos olhos, direi lh'enton:
por Deus senhor, que vos tan bon rei fez,
perdoad'a meu amigu'esta vez.

E, pois que me non val rogar a Deus,
nen os santos non me queren oir,
irei a el-Rei mercee pedir
e direi, chorando dos olhos meus:
por Deus, senhor, que vos tan bon rei fez,
perdoad'a meu amigu'esta vez.

E por Deus, que vos deu onr'e bondade,
a don Anriqu'esta vez perdoade.

GONÇAL'EANES DO VINHAL
(... 1243 - 1285 ...)

SÉ YO, damas, que ha sido expulsado de aquí,
del reino, mi amigo y no sé
cómo le va, pero quiero ir al Rey,
y le lloraré mucho y le diré así:
por Dios, señor, que os hizo tan buen rey,
perdonad a mi amigo esta vez.

Porque le amo tan de corazón,
como nunca amó una mujer a su amigo,
iré allí donde el Rey estuviere;
con los ojos llorosos, le diré entonces:
por Dios, señor, que os hizo tan buen rey,
perdonad a mi amigo esta vez.

Y, puesto que no me sirve rogarle a Dios
y los santos no me quieren oír,
iré a pedirle merced al Rey
y le diré, con los ojos llorosos
por Dios, señor, que os hizo tan buen rey,
perdonad a mi amigo esta vez.

Y por Dios, que os dio honra y bondad,
esta vez a don Enrique perdonad.


DON DENÍS, REI DE PORTUGAL
(1261 - rei 1279-1325)

AI FLORES, ai flores do verde pino,
se sabedes novas do meu amigo!
    Ai Deus, e u é?

Ai flores, ai flores do verde ramo,
se sabedes novas do meu amado!
    Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amigo,
aquel que mentiu do que pos commigo?
    Ai Deus, e u é?

Se sabedes novas do meu amado,
aquel que mentiu do que mh'a jurado.
    Ai Deus, e u é?

Vós preguntades polo voss' amigo?
E eu bem vos digo que é san' e vivo.
    Ai Deus, e u é?

Vós preguntades polo voss' amado?
E eu bem vos digo que é viv' e sano.
    Ai Deus, e u é?

E eu bem vos digo que é san' e vivo,
e será vosc' ant' o prazo saido.
    Ai Deus, e u é?

E eu bem vos digo que é viv' e sano,
e será vosc' ant' o prazo passado.
    Ai Deus, e u é?

DON DENÍS, REY DE PORTUGAL
(1261 - rey 1279-1325)

¡AY FLORES, ay flores del verde pino,
si sabéis noticias de mi amigo!
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?

¡Ay flores, ay flores del verde ramo,
si sabéis noticias de mi amado!
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?

¿Si sabéis noticias de mi amigo,
aquel que mintió sobre lo que trató conmigo?
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?

Si sabéis noticias de mi amado,
aquel que mintió en lo que me ha jurado.
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?

¿Vos preguntáis por vuestro amigo?
Y yo bien os digo que está sano y vivo.
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?

¿Vos preguntáis por vuestro amado?
Y yo bien os digo que está vivo y sano.
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?

Y yo bien os digo que está sano y vivo,
y estará con vos antes del plazo cumplido.
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?

Y yo bien os digo que está vivo y sano,
y estará con vos antes de que pase el plazo.
    ¡Ay, Dios! ¿y dónde está?
Versiones de Carlos Alvar, Santiago Gutiérrez García y Jenaro Talens
Don Denís, rei de Portugal

Ai frores do verde pino - La Batalla & Pedro Caldeira Cabral

Hay una breve introducción a las cantigas en este blog.

jueves, 29 de noviembre de 2012

Poesía galaico-portuguesa/ 2 - Cantigas de amor - Varios - España-Portugal


PAI SOAREZ DE TAVEIROS
(Inicios do século XIII)

COMO morreu quen nunca ben
ouve da ren que mais amou,
e quen viu quanto receou
d'ela, e foi morto porén:
Ay, mia senhor, assi moir' eu!

Como morreu quen foi amar
quen lhe nunca quis ben fazer,
e de quen lhe fez Deus veer
de que foi morto con pesar:
Ay, mia senhor, assi moir' eu!

Com' ome que ensandeceu,
senhor, con gran pesar que viu,
e non foi ledo nen dormiu
depois, mia senhor, e morreu:
Ay, mia senhor, assi moir' eu!

Como morreu quen amou tal
dona que lhe nunca fez ben,
e quen a viu levar a quen
a non valia, nen a val:
Ay, mia senhor, assi moir' eu!


PAI SOAREZ DE TAVEIROS
(Principios del siglo XIII)

COMO murió quien nunca obtuvo
favor de lo que más amó
y quien vio cuanto receló
de ella y así murió:
¡Ay, mi señora, así muero yo!

Como murió quien fua a amar
a quien nunca le quiso favorecer
y de quien Dios le hizo ver
aquello por lo que fue muerto con pesar:
¡Ay, mi señora, así muero yo!

Como hombre que enloqueció,
señora, con el gran pesar que vio
y no fue alegre ni durmió
después, mi señora, y murió:
¡Ay, mi señora, así muero yo!

Como murió el que amó
a tal dama que nunca le favoreció
y quien la vio llevar por quien
no la merece ni la mereció:
¡Ay, mi señora, así muero yo!



FERNAN RODRIGUEZ DE CALHEIROS
(Primer cuarto do século XIII)

NON á home que m' entenda
com' og' eu vivo coitado,
nen que de min doo prenda,
ca non é cousa guisada.
Ca non ous' eu dizer nada
a ome que seja nado
de com' og' é mia fazenda!

Nen á, per quant' eu atenda,
conselho -mao peccado!
tanto Deus non me defenda!-
poi' -la que non fosse nada
por mi é tan alongada
de min, que non sei mandado
d'ela, nen de mia fazenda!

Nen m' ar conven que emprenda
con outre, nen é guisado,
pero sei ben, sen contenda,
da que me faz tan longada
mente viver en coitada
vida, e non mi dá grado,
e perece mia fazenda!

Mais se m' ela non emenda
o affan que ei levado,
ben cuid' eu que morte prenda
con atan longa espada,
poi' -la mia senhor nembrada
non quer aver outrogado
que melhore mia fazenda!


FERNAN RODRIGUEZ DE CALHEIROS
(Primer cuarto del siglo XIII)

NO HAY nadie que entienda
cómo yo vivo cuitado
ni que sienta dolor por mí,
pues no es cosa conveniente.
¡Pues yo no oso decir nada
a nadie en este mundo
de cómo van mis asuntos!

Ni encuentro, por mucho que espere,
consuelo -¡mal pecado!-
en tanto Dios no me defienda
después de que, la que ojalá no hubiese nacido,
por mí se ha alejado tanto
de mí, que no sé nada
de ella, ni de mis asuntos.

Ni me conviene ahora iniciar una relación
con otra, ni es conveniente,
bien lo sé sin lugar a dudas,
que no sea la que me hace de manera tan
prolongada vivir una vida de cuitas
y no me da gusto
y perecen mis asuntos.

Mas si ella no repara
el afán que he sufrido,
bien creo que moriré
con tan larga espada,
¡pues que mi señora, a la que he recordado,
no quiere que tenga conforto ninguno
que mejoren mis asuntos!



PERO DA PONTE
(... 1235-1275 ...)

SENHOR do corpo delgado
en forte pont'eu fui nado!
Que nunca perdi coidado
nen afan, des que vos vi.
En forte pont'eu fui nado,
senhor, por vos e por mi!

Con est'afan tan longado,
en forte pont'eu fui nado!
Que vos amo sen meu grado
e faç'a vos pesar hi.
En forte pont'eu fui nado,
senhor, por vos e por mi!

Ay eu, cativ'e coitado,
en forte pont'eu fui nado!
Que servi sempr'endonado
ond'un ben nunca prendi.
En forte pont'eu fui nado,
senhor, por vos e por mi!


PERO DA PONTE
(... 1235-1275 ...) 

SEÑORA de cuerpo esbelto
¡bajo mal signo nací!
Que nunca dejé de pensar
ni de sentir afán, desde que os vi.
¡Bajo mal signo nací,
señora, para vos y para mí!

Con este afán tan prolongado
¡bajo mal signo nací!
Porque os amo a mi pesar
y con ello os causo pesar.
¡Bajo mal signo nací,
señora, para vos y para mí!

¡Ay de mi, cativo y cuitado,
bajo mal signo nací!
Pues serví siempre en vano
donde nunca obtuve ningún bien.
¡Bajo mal signo nací,
señora, para vos y para mí!
Versiones de Carlos Alvar, Santiago Gutiérrez García y Jenaro Talens

martes, 23 de octubre de 2012

Poesía galaico-portuguesa/ 1 - Cantigas de escarnio y maldecir - Varios - España - Portugal


La poesía tradicional está representada en la Península Ibérica desde el siglo XI al siglo XVII -y hasta nuestros días- consecutivamente por las jarchas mozárabes, las cantigas galaico-portuguesas y los villancicos castellanos.
[...] Posiblemente fue en la corte del rey Alfonso X de Castilla -o en la de algún poderoso noble gallego de su tiempo- en donde se realizó la primera gran colección de textos (que haría contrapeso a las Cantigas de Santa María), agrupados en tres secciones: cantigas de amor, cantigas de amigo y cantigas de escarnio y maldecir.  
[...] La cantiga de amor es la expresión de los sentimientos de un hombre hacia una dama, que es perfecta y a la que el poeta ama. La expresión de los sentimientos elabora como tema más significativo la coita ("aflicción", "tristeza"), resultado de la indiferencia de la amada, o de su absoluta hostilidad ante la solicitud del poeta, lo que hace del amor un imposible, con las consecuencias inevitables de enloquecimiento y, a veces, muerte (como extrema expresión de dolor, pues los poetas no tardan en "resucitar").
[...] La cantiga de amigo es el género más característico de la lírica galaico-portuguesa, y se conservan medio millar de estas composiciones en los cancioneiros, todas ellas con una marcada uniformidad temática y formal.
[...] Es una composición amorosa puesta en boca de mujer, que se lamenta por la ausencia, el alejamiento o el olvido del amado, el amigo. Así, el término amigo, que siempre suele aparecer en el primer verso, preámbulo de carácter narrativo, sirve de elemento caracterizador para la adscripción de la composición a la categoría de "cantigas de amigo".
[...] A pesar de su similitud formal y temática con las jarchas, no se puede hablar de vínculos genéticos directos, sino más bien de una base común, pero las cantigas de amigo revelan una larga y profunda elaboración de acuerdo con algunas pautas de la poesía provenzal.
[...] El sirventés provenzal, con sus características formales y temáticas, llegó a la poesía galaico-portuguesa, donde se transformó y dio lugar a las cantigas de escarnio y maldecir.
[...] En el vituperio y la invectiva personal, siempre cargada de subjetividad, la víctima es ridiculizada, despreciada mediante la alteración de la verdad (exageraciones, silencios, etcétera), o mediante la animalización, que transforma al destinatario en un ser inferior y, por tanto, no sólo objeto de risa o de desprecio, sino también en un ser incapaz de responder al ataque.
Para alcanzar la máxima efectividad en los ataques, los poetas no dudan en recurrir a la obscenidad y a referencias sexuales de todo tipo.
[...] Las cantigas de escarnio y maldecir, que constituyen un corpus de cuatrocientos textos, emplean en doscientas sesenta y una ocasiones la estructura de la cantiga de amor: es decir, dos tercios de las composiciones de escarnio siguen modelos directamente vinculados a la tradición cortés.
[...]  Además de estos tres géneros mayores, la lírica galaico-portuguesa tomó de la tradición provenzal o francesa otros géneros, que apenas llegaron a encontrar cultivo entre los poetas de los siglos XIII o XIV, o que apenas fueron recogidos en los cancioneiros;, como el pranto (lamentación fúnebre), la pastorela, la tenção y el partimen o las cantigas de vilão y las cantigas de seguir. CARLOS ALVAR y JENARO TALENS


MARTIN SOAREZ
(Ó redor de 1200-Ó redor de 1260)

CAVALEIRO, con vossos cantares
mal avilastes os trobadores,
e pois assi per vos son vençudos,
busquem per al servir sas senhores;
ca vos vej'eu mays mays das gentes gãar
de vosso bando por vosso trobar,
ca non eles, que son trobadores.

Os aldeiãos e os concelhos
tôdolos avedes por pagados,
tam ben se chaman por vossos quites
como se fossem vossos comprados,
por estes cantares que fazedes d'amor,
en que lhis achan os filhos sabor
e os mancebos que ten soldados.

Ben-quisto sodes dos alfaiates,
dos peliteiros e dos reedores;
do vosso bando son os trompeiros
e os jograres dos atambores
por que lhis cabe nas trombas vosso son;
pera atambores ar dizen que non
achan no mund'outros sõos melhores.

Os trobadores e as molheres
de vossos cantares son mojados
a hũa, por que eu pouco daria
pois mis dos outros fossem, loados,
ca eles non sabem que xi en fazer;
queren bon son e bõo de dizer
e os cantares fremosos e rimados.

E tod'aquesto é mao de fazer
a quen os sol fazer desiguados.

______

FOI un dia Lopo jograr
a cas d'un infançon cantar;
e mandou.lh'ele por don dar
três couces na garganta;
e fui-lh'escass'a meu cuidar,
segundo com'el canta.

Escasso foi o infançon
en seus couces partir en ton,
ca non deu a Lopo en ton
mais de três na garganta;
e mais merece o jograron,
segundo com'el canta.


MARTIN SOAREZ
(Hacia 1200-Hacia 1260)

CABALLERO, con vuestros cantares
habéis deshonrado a trovadores gravemente
y ya que así son vencidos por vos,
busquen servir de otro modo a sus damas
pues veo que vos ganáis más de la gente
de vuestra clase con vuestro trovar
que ellos, que son los trovadores.

A los concejos y a los aldeanos
tenéis contentos por igual
y con vos en paz se consideran
como si los hubieseis comprado
con los cantos de amor que componéis
donde incluso los niños encuentran placer
y también los mancebos que tienen a sueldo.

Sois bien querido por los sastres,
por peleteros y por medidores;
a vuestra clase pertenecen los juglares
de los tambores y también los tromperos
pues les cabe en la trompa vuestro canto
y para los tambores dicen que no hay sonidos
que los superen en el mundo.

Los trovadores y mujeres, todos,
están muy enojados con vuestros cantares
y a mí nada me importa que los otros alaben
porque no saben lo que hacer con ellos;
aquellos sí que quieren buena música 
y cantares hermosos y rimados.

Y esto resulta muy difícil
para quien suele hacerlos desiguales.

______

FUE un día el juglar Lopo
a cantar a la casa de un infanzón
y éste ordenó que se le dieran
tres coces de regalo en la garganta;
y en mi opinión fue poco generoso,
según él canta.

Fue escaso el infanzón
al darle coces en aquel momento
puesto que a Lopo dio
tan sólo tres en la garganta
y se merece más el juglarón,
según él canta.


PERO GARCIA D'AMBROA
(Antes do 1203-Mediados do século XIII)

SABEDES vós: Meestre Nicolao,
o que antano min non guareceu,
aquel que dizedes meestre mao,
vedes que fez, per ervas que colheu,
do vivo mort'e do cordo sandeu,
e faz o ceg'adestrar pelo pao.

E direi-vos eu d'outra maestria
que aprendeu organ'en Monpiler:
non ven a él home con maloutia
de que non leve o mais que poder
e diz: "Amigo, esto t'é mester;
ven a dar-mi algo d'oi a tercer dia.

"Ca bem vi eu ena ta catadura
que és doent'e te queria guarir;
e aqueste mal que te tanto dura
ora t'o quero eu mui ben departir;
se d'est'enverno mi has a sair
já no'm guarrás mẽos da caentura.

"E outra ren te direi, meu irmão;
se meu conselho quiseres creer,
ou se quiseres que em ti meta mão,
dá-me quant'ás e poderes aver,
ca desque eu en ti mão meter
serás guarido, quando fores são".

E non sabemos dê-los tempos d'ante
tan bõo meestre, pois aqui chegou,
que tan ben leve seu preç'adeante;
per maestrias grandes que husou,
faz que non fal'o que nunca falou,
e faz de manco que se non levante.


PERO GARCIA D'AMBROA
(Antes de 1203-Mediados del siglo XIII)

SABED maestro Nicolao,
que no me curó antaño
aquel a quien llamáis tan mal maestro,
ved lo que hizo por culpa de unas hierbas,
matar a un vivo, enloquecer a un cuerdo
y hacer que a un ciego lo adiestren con un palo.

Y os diré otra doctrina
que aprendió hace poco en Montpellier:
de quienes lo visitan, no hay enfermo
a quien no quite más de lo que puede
y dice: "Amigo, esto lo necesitas;
ven a darme tú algo dentro de tres días,

"pues he visto en tu aspecto
que estás enfermo y te quiero curar;
y este mal que tanto dura
quiero quitártelo del todo;
aunque te me resistas este invierno,
no sanarás sin calentura.

"Y, hermano mío, te diré otra cosa,
si es que quieres creer en mi consejo,
o si quieres que en ti ponga mi mano,
dame a mí todo cuanto tengas,
pues desde que sobre ti ponga mi mano,
te habrás curado ya, cuando estés sano".

No conocemos de otro tiempo anterior
tan buen maestro, tras que vino aquí,
ni que lleve tan bien su fama hacia adelante;
por los conocimientos tan enormes que usó,
hace que nunca hable quien antes nunca habló
y hace que el manco nunca se levante.
Versiones de Carlos Alvar, Santiago Gutiérrez García y Jenaro Talens
Martin Soarez
Pero Garcia D'Ambroa