Chet Baker - Like Someone In Love

jueves, 30 de agosto de 2018

Literatura azteca/ 11 - Canto de la huida - Nezahualcóyotl - México


(De Nezahualcóyotl cuando andaba huyendo del señor de Azcapotzalco)

En vano he nacido,
en vano he venido a salir
de la casa del dios a la tierra,
¡yo soy menesteroso!
Ojalá en verdad no hubiera salido,
que de verdad no hubiera venido a la tierra.
No lo digo, pero...
¿qué es lo que haré?,
¡oh príncipes que aquí habéis venido!,
¿vivo frente al rostro de la gente?,
¿qué podrá ser?,
¡reflexiona!

¿Habré de erguirme sobre la tierra?
¿Cuál es mi destino?,
yo soy menesteroso,
mi corazón padece,
tú eres apenas mi amigo
en la tierra, aquí.

¿Cómo hay que vivir al lado de la gente?
¿Obra desconsideradamente,
vive, el que sostiene y eleva a los hombres?

¡Vive en paz,
pasa la vida en calma!
Me he doblegado,
sólo vivo con la cabeza inclinada
al lado de la gente.
Por esto me aflijo,
¡soy desdichado!,
he quedado abandonado
al lado de la gente en la tierra.

¿Cómo lo determina tu corazón,
Dador de la Vida?
¡Salga ya tu disgusto!
Extiende tu compasión,
estoy a tu lado, tú eres dios,
¿Acaso quieres darme la muerte?

¿Es verdad que nos alegramos,
que vivimos sobre la tierra?
No es cierto que vivimos
y hemos venido a alegrarnos en la tierra.
Todos así somos menesterosos.
La margura predice el destino
aquí, al lado de la gente.

Que no se angustie mi corazón.
No reflexiones ya más.
Verdaderamente apenas
de mí mismo tengo compasión en la tierra.

He venido a crecer la amargura,
junto a ti y a tu lado, Dador de la Vida.
Solamente yo busco,
recuerdo a nuestros amigos.
¿Acaso vendrán una vez más,
acaso volverán a vivir?
Sólo una vez perecemos,
sólo una vez aquí en la tierra.
¡Que no sufran sus corazones!,
junto y al lado del Dador de la Vida.

lunes, 27 de agosto de 2018

Jarchas/ 4 - Poetas de al-Andalus/Sefarad/ 25 - Muwaschaha - Anónimo - al-Andalus


I. Transliteración de caracteres árabes a grafías latinas

1 y' 'smr y' qrh 'l ynyn
2 ky pwtrd lyb'rh 'lgybh
3 hbyby.
Stern, 1948

II. Transcripción

1 ¡Ya 'asmar, ya qurrah al-ainain!,
2 ¿Ki potrád lebar al-gaiba,
3 habibi.
Emilio García Gómez, 1965

III. Interpretación

1 ¡Ay moreno, ay consuelo de los ojos!
2 ¿Quién podrá soportar la ausencia
3 amigo mío?
Emilio García Gómez, 1965

sábado, 25 de agosto de 2018

Más allá de esta rosa - Carlos Bousoño - España


                                                 (Meditación de postrimerías)
1
Una rosa se yergue.
Tú meditas. Se hincha
la realidad, y se abre, se recoge, se cierra.
Cuando miras, entierras. Oh pompa
fúnebre. Azucena: Relincho
espantoso, queja oscura, milagro. Tú que la melodía
de una rosa escuchaste, sangrienta
en el amanecer cual llamada
de una realidad diminuta,
miras tras ella el hondo
trajinar de otra vida, la esbelta
rapidez con que algo se mueve en la noche
con prisa, como si quisiera llegar a una meta
insaciable. Hay detrás de esta rosa, que yergue
suavemente su tallo, una pululación hecha náusea,
un horrible jadeo,
una ansiedad frenética, un hediondo existir que se anuncia.
Una trompeta dispara
su luz, su entusiasmo sonoro
en el estiércol. ¿Qué dices,
qué susurras, qué silbas
entre la oscuridad, más allá de esta rosa,
realidad que te escondes? ¿Qué melodía
articulas y entiendes y desdices y ahogas,
qué rumor de unos pasos
deshaces, qué sonido
contradices y niegas? La cadencia está dicha,
realizado el suspiro.
El rumor es silencio,
la esperanza, la ruina. Todo silba y espera,
silencioso, engreído,
más allá de esta rosa.

2
Más allá de esta rosa, más allá de esta mano
que escribe y de esta frente
que medita, hay un mundo.
Hay un mundo espantoso, luminoso y contrario
a la luz, a la vida.
Más allá de esta rosa e impulsando su sueño,
paralelo, invertido
hay un mundo, y un hombre
que medita, como yo, a la ventana.
Y cual yo en esta noche, con estrellas al fondo,
mientras muevo mi mano,
alguien mueve su mano, con estrellas al fondo.
y escribe mis palabras
al revés, y las borra.
De Oda a la ceniza, 1967

jueves, 23 de agosto de 2018

Poema 171 - Vicente Verdú - España


La esperanza
es un estado del alma
que contempla
el porvenir como una  balsa
propia y estival
del añil
Mediterráneo occidental.
Los peces no se ven
pero denotan una salud
sin tiempo
niquelada e inmortal.
Las algas no se detectan
En su color ni minuciosamente
pero traslucen
un color seguro
y apaciguado.
La arena tampoco se distingue expresamente
pero se advierten sus reflejos de plata
sobre las olas de vidrio
que coronan la paz general.
Esa esperanza fundamental
es marina,
es decir, no terrestre,
es decir, no abarrancada o infernal.
El panorama evoca una lámina de agua
Interminable, natural,
culminante, cenital.

martes, 21 de agosto de 2018

Literatura azteca/ 10 - Canto triste - Cuacuauhtzin de Tepechpan


Flores con ansia mi corazón desea.
Que estén en mis manos.
Con cantos me aflijo,
sólo ensayo cantos en la tierra.
Yo, Cuacuauhtzin,
con ansia deseo las flores,
que estén en mis manos,
yo soy desdichado.

¿Adónde en verdad iremos
que nunca tengamos que morir?
Aunque fuera yo piedra preciosa,
aunque fuera oro,
seré yo fundido,
allá en el crisol seré perforado.
Sólo tengo mi vida,
yo, cuacuauhtzin, soy desdichado.

Tu atabal de jade,
tu caracol rojo y azul así los haces ya resonar,
tú, Yoyontzin.
Ya ha llegado,
ya se yergue el cantor.
Por poco tiempo alegraos,
vengan a presentarse aquí
los que tienen triste el corazón.
Ya ha llegado,
ya se yergue el cantor.

Deja abrir la corola a tu corazón,
deja que ande por las alturas.
Tú me aborreces,
tú me destinas a la muerte.
Ya me voy a su casa,
pereceré.
Acaso por mí tú tengas que llorar,
por mí tengas que aflijirte,
tú, amigo mío,
pero yo ya me voy,
yo ya me voy a su casa.

Sólo esto dice mi corazón,
no volveré una vez más,
jamás volveré a salir sobre la tierra,
yo ya me voy, ya me voy a su casa.
Sólo trabajo en vano,
gozad, gozad, amigos nuestros.
¿No hemos de tener alegría,
no hemos de conocer el placer, amigos nuestros?
Llevaré conmigo las bellas flores,
los bellos cantos.
Jamás lo hago en el tiempo de verdor,
sólo soy menesteroso aquí,
sólo yo, Cuacuauhtzin.
¿No habremos de gozar,
no habremos de conocer el placer, amigos nuestros?
Llevaré conmigo las bellas flores,
los bellos cantos.

domingo, 19 de agosto de 2018

Conocida crueldad - Joan Margarit - España // Las campanas doblan por ti - John Donne - Inglaterra


Joan Margarit compuso este poema a raiz de los atentados yihadistas del 17 de agosto de 2017 en Barcelona y Cambrils.

Coneguda crueltat

La mateixa ciutat només dura el seu temps.
Totes les Barcelones són unes dins les altres
com unes invisibles nines russes.

La ciutat que jo estimo encenia pocs llums
en les nits fosques d'un país infame.
La de la llibertat va començar a ocultar-la.
Residus menyspreats de veritat
van tornar a mi, com roses
salvades de qui sap quines escombraries.

Ara ja és una altra Barcelona:
la que més llums ha encès,
la de la indiferència. La més cosmopolita.
Aliena i fugaç, una gentada emplena
les nostres cases i carrers
igual que un escenari abandonat
on haguessin rodat una pel·lícula.
Potser avui, si no fos per tants records,
ja no l'estimaria.

De sobte, res no acaba.
D'infant vaig veure assassins a missa:
els mateixos silencis, flors, espelmes
per als mateixos crims.
Barcelona, quan torni a amenaçar-nos
aquella coneguda crueltat,
et tornaré a cantar.


Conocida crueldad

La misma ciudad sólo dura su tiempo
Todas las Barcelonas están unas dentro de las otras
como unas invisibles muñecas rusas.

La ciudad que yo quiero encendía pocas luces
en las noches oscuras de un país infame.
La de la libertad empezó a ocultarla.
Residuos despreciados de verdad
volvieron a mí, como rosas
salvadas de quien sabe qué basuras.

Ahora ya es otra Barcelona:
la que más luces ha encedido,
la de la indeferencia. La más cosmopolita.
Ajeno y fugaz, un gentío llena
nuestras casas y calles
como un escenario abandonado
donde se hubiese rodado una película.
Quizás hoy, si no fuese por tantos recuerdos,
ya no la querría.

De pronto, nada acaba.
De niño vi asesinos en misa;
los mismos silencios, flores, velas
para los mismos crímenes.
Barcelona, cuando vuelva a amenazarnos
aquella conocida crueldad,
te volveré a cantar.


El siguiente poema de John Donne, que inspiró a Ernest Hemingway su novela Whom the Bell Tolls ('Por quién doblan las campanas'), fue leído el viernes pasado en Barcelona en el homenaje a las víctimas de la masacre de hace un año en las lenguas de todos los que cayeron.

Las campanas doblan por ti

¿Quién no echa una mirada al sol cuando atardece?
¿Quién quita sus ojos del cometa cuando estalla?
¿Quién no presta oídos a una campana cuando por algún hecho tañe?
¿Quién puede desoír esa campana cuya música lo traslada fuera de este mundo?
Ningún hombre es una isla entera por sí mismo.
Cada hombre es una pieza del continente, una parte del todo.
Si el mar se lleva una porción de tierra, toda Europa queda disminuida, como si fuera un promontorio, o la casa de uno de tus amigos, o la tuya propia.
Ninguna persona es una isla; la muerte de cualquiera me afecta, porque me encuentro unido a toda la humanidad; por eso, nunca preguntes por quién doblan las campanas; doblan por ti.
El cant dels ocells - Pau Casals

viernes, 17 de agosto de 2018

Quieren ponernos una venda en los ojos - José Alcaraz - España


Quieren ponernos
una venda en los ojos
y no saben que es la cinta
que vamos a cortar
en la inauguración
de una nueva mirada.